قصه، سرگشتگی «آدم» در روی زمین است. «آدم» نه پدر من، بلکه خود «من» است که خویشتن را جایی وانهاده و اکنون حیران و سرگردان در جستجویی بیکران است. بی آنکه بداند در پی چیست. آینه ها را میگرداند، چهره هایی متفاوت از خود را می بیند. او هست و او نیست. به گذشته باز می گردد. گلستانی که تنها نشانه اش در زمین است.